با دوستان خارج نشین که صحبت می کنم، همگی بر بالا بودن جایگاه کار در به دست آوردن ثروت تاکید می کنند.

امروز برای کاری به بانک رفته بودم. خانومی که چند نفر جلوتر از من بود، داشت حسابی از کارمند بانک اطلاعات می گرفت که برای برنده شدن در قرعه کشی بانک، در ده ! شعبه مختلف ده حساب جداگانه باز کند خوب است یا با همه پول ها در یک شعبه یک حساب باز کند؟! نوبت به آقایی رسید که بعد از ایشان بود. این آقا هم شروع به گپ و گفتگو با جناب کارمند کرد و گفت که پنج میلیون تومان ناقابل در حسابش دارد که هر چند ماه یک بار یک میلیون بابت آن سود می گیرد، بعد هم جناب کارمند به ایشان توصیه کرد که من اگر پنج میلیون داشتم در فلان جا یک زمین می خریدم که تا حالا شده بود چهل و پنج میلیون !

هر چه بیشتر با جامعه آشنا می شوم، بیشتر به این نکته پی می برم که کار (چه تولید باشد و چه هر کار دیگر) در جامعه هیچ ارزشی ندارد. اکثر مردم به دنبال راه های میان بر برای رسیدن به ثروت هستند و اصلا حاضر نیستند که برای رسیدن به این خواسته، وجود مبارک را به زحمت بیاندازند. به نظر شما آیا در چنین جامعه ای می توان انتظار پیشرفت و توسعه یافتگی داشت؟ در چنین جامعه ای آیا منطقی است که برای تامین معاش به دنبال کسب علم رفت؟